25-08-05

Stand van zaken, "'t kan verkeeren"

De weg kwijt zijn, het kan soms eens goed zijn. Vorige week was ik volkomen verloren wat betreft mijn opname. De overvloed aan informatie die me de laatste maanden overspoeld had was me teveel geworden en m'n toch al overvolle keikop had het begeven. Ik zat als het ware met een tekort aan vast geheugen, dus was het tijd voor een grondige defragmentatie. Aanleiding dus voor een beetje oerdegelijke zelfcontemplatie.
Met een vast structuurplan in de hand heb ik deze immense taak aangevat en met veel plezier kan ik melden dat ik ze volgens mij tot een positief einde heb kunnen brengen. Ik ben voor mezelf aan een duidelijke stand van zaken gekomen waarin ik alles bepaald heb wat ik wilde bepalen. Een overzicht van mijn symptomatische problematiek van enkele maanden terug gecombineerd met een duidelijk overzicht hoe het momenteel met me gesteld is leerde me dat ik symptomatisch voor het overgrote deel terug in orde ben. Oud nieuws echter, aangezien dit al een tijdlang het geval is en ik me hier terdege van bewust was.
Ook wist ik al dat ik een fractie van mijn kernproblemen aangeraakt had, en door terugkoppeling naar het symptomatische heb ik daarin gezien dat ik voor mezelf de kern van de zaak heb bepaald. Ik weet waarom ik bepaalde zaken doe. Ik weet waarom ik in bepaalde situaties reageer zoals ik reageer. Ik weet dat die reacties nog zouden terugkomen als ik nu mijn ontslag zou indienen. Maar wat misschien wel het allerbelangrijkste geweest is dat ik voor mezelf uitgemaakt heb is dat ik weet wat ik naar de toekomst toe wil. Dat ik besef welke zaken ik wil aangepakt hebben alvorens mijn verblijf op Sint-Lucia te beëindigen, hetgeen dus betekent dat ik zeer (ontslag?)gericht kan beginnen werken waar het hiervoor ondanks toch al een redelijke periode van opname vooral nog een zoektocht was.
Het grootste probleem dat zich nu stelt is dat ik deze dingen eigenlijk helemaal niet weet. Morgen zal ik pas weten of de dingen die ik zelf ontdekt heb, de zaken die ik zelf gedestilleerd heb uit mijn hersenstorm, of die "wetenschappen" effectief waar zijn, of dat het weer spiegels zijn die ik mezelf voorhoud in de hoop dat het me beter vergaat dan het eigenlijk doet. Morgen komt de confrontatie met mijn persoonlijke psychologe, iets waar ik enorm sterk naar uitkijk. Ondanks het feit dat ik relatief overtuigd ben van mijn eigen conclusies knaagt de onzekerheid toch aan me. Ik ben er uiteraard bang voor, het zou maar vreemd zijn, niet? Aangezien een van mijn centrale problemen zeer sterk te maken heeft met angst (don't ask, I might humour you later) denk ik dat het logisch dat ik met enige anticipatie-angst naar morgen toeleef. Desalniettemin is er een enorme drang in me aanwezig naar morgen.
We zullen zien. "'t kan verkeeren" zeide Bredero...

16:30 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

En benieuwd dat ben ik ook.
En moest er toch een spegel zijn, die zal je vroeg of laat toch wel in scherven krijgen..
Groetjes

Gepost door: Tinkerbell | 30-08-05

De commentaren zijn gesloten.