07-05-05

Het zij zo

Na weer een week ben ik weer een dagje thuis. Wat een fantastisch gevoel is dat.
Ik wou dat het waar was.
Alles dat ik nu moet doen buiten het ziekenhuis is me bijna moeite teveel. Een van de redenen dat ik er zit uiteraard, aangezien dat al vrij lang het geval was. Alleen heb ik het gevoel dat ik me nog steeds isoleer en niemand toelaat in mijn wereldje. Ik heb enorm veel zin om een goeie vriend op te bellen om te horen of hij toevallig zin heeft even af te komen en wat bij te praten, maar ik weet nu al dat ik het niet ga doen. Omdat ik er de zin en energie niet voor heb. Zelfs dit kleine stukje tekst schrijven weegt al enorm hard door en zal dus niet al te lang kunnen duren.
Ik denk dat ik een nieuwe tactiek ga toepassen voor dit bloggen. Als ik in de loop van volgende week de zin krijg om te schrijven ga ik het gewoon doen, en dan achteraf dat hier plaatsen wanneer ik in het weekend op een computer kan kruipen. Dan is het tenminste wat ik zelf wil, namelijk schrijven zonder verplichting. Nu schrijf ik dit stuk voor een deel uit verplichting naar mezelf toe, vandaar dat het een eerder uitpuilt van tegenzin dan van inspiratie. Misschien zal er hier volgende week eindelijk nog eens iets staan dat ik heb geschreven omdat ik het wou schrijven, als ik echter niet in mijn pen besluit te kruipen zal het niet zo zijn.
Het zij zo.

16:07 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |