29-03-05

Aan alles is een begin, deel II

Er is een tijd van vragen en een tijd van verklaren. Er is iets dat ik jullie allemaal kan verklaren. Waarom lijkt mijn manier van schrijven zo fel op die van llorando? Iets dat heel simpel te verklaren is denk ik. Llorando en ikzelf zijn heel vergelijkbare mensen. Ik dank hem om mij het recht te verlenen de term "soulmate" er zelfs op te kleven, want dat is wat we in feite zijn. Als bijkomende verklaring kan ik ook nog zeggen dat we een deel van onze opleiding samen hebben mogen genieten, dus op die manier zullen onze schrijfselen elkaar mogelijkerwijs in het verleden onderhuids beïnvloed hebben. Aan hem om me tegen te spreken als ik hier iets schrijf dat niet zo is, maar hem kennende zal mijn uitleg meer dan afdoende zijn. Tot zover deze formaliteit.
Mijn wereld is drastisch aan het veranderen. Tot voor kort beperkte zich dit eerder tot een verandering van denkwijze die zeer stapsgewijs doorgevoerd werd, die nog steeds bezig is en die vermoedelijk nog lange tijd zal verderkabbelen. Om mezelf de mogelijkheid te geven de psychologische en emotionele veranderingen een plaats te geven in m'n leven heb ik beslist ook fysieke problemen ter hand te nemen. Dit teneinde ergens een nieuw begin te plaatsen. Een punt van waaruit ik kan zeggen "hier is Isaiah gestorven, hier leeft een nieuwe Isaiah verder".
Op een abstracte manier heb ik de nooduitgang genomen en Isaiah laten sterven. Het was een noodzakelijk offer, maar het was ook een opluchting want hij moest gaan. Hij zal waarschijnlijk nog regelmatig uit de doden opstaan om me te komen kwellen, maar uiteindelijk zal hij finaal ten onder gaan. Mijn pad naar die nieuwe Isaiah is al enige tijd aan de gang, en dat pad zal nog vele gevaren voor me herbergen. Ik ben bijna verlamd van angst voor wat dit pad me nog brengen zal, maar ook voel ik dat de veranderingen noodzakelijk zijn wil ik ooit nog voor mezelf kunnen functioneren. Voor anderen doe ik het niet meer.
Ik ben dit weekend verhuisd. In feite ben ik op dit moment nog aan het verhuizen, maar ik neem nu even de ademruimte om uit te blazen en hier mijn gevoelens en gedachten erover neer te schrijven. Ik ben aan het verhuizen van mijn eigen omgeving naar een nieuwe eigen omgeving. De locatie is hetzelfde, maar de omgeving is volledig ondersteboven gegooid. Tijdens dit proces knalde het tegen me aan als een vrachtauto op een file: dit is de perfecte metafoor!
Ik heb heel mijn omgeving ondersteboven gegooid, en moet alles nu een nieuwe plaats geven. En toen kwam ik tot het besef dat dat is wat ik aan het doen ben en nog een hele tijd zal blijven doen met mezelf. Ik moet al mijn schuiven leeggooien, al mijn kasten neerhalen, de dubbele bodems wegslaan, indien nodig zelfs muren uitbreken. Pas wanneer ik dat gedaan heb kan ik alles beginnen ordenen en er een nieuwe plaats aan geven. Nieuwe kasten maken, maar ze nooit meer op slot doen. Geen dubbele bodems meer installeren zodat ik niks meer voor mezelf verborgen kan houden. Alles rangschikken en in mooie vakjes plaatsen zonder te vergeten dat er ergens ook een vorm van chaos aanwezig mag, neen zelfs MOET zijn. Ik wil niet klinisch en apatisch zijn, ik wil dat er in me kan geleefd worden.
Omwille van al dit werk (want het was fysiek en zwaar) heb ik hier gisteren niet kunnen schrijven. In feite ben ik jullie dus zelfs twee platen schuldig. De plaat van gisteren is van Siouxsie And The Banshees, nl. Cities In Dust. Luister zelf maar of het iets voor jou kan betekenen. Vandaag leg ik Ayreon nog eens op. Deze keer geen jeugdtrauma's die naar boven komen, deze keer speel ik "Across The Rainbow Bridge" en (welaan, hier komt het) deze keer ga ik er zelfs uitleg bij geven. Dit nummer is het sluitstuk van een dubbel-CD, genaamd "Into The Electric Castle". In dit nummer is de zoektocht naar het "Electric Castle" ten einde. De reizigers zien voor hen hun reisdoel en genieten intens van hun eerste overwinning. Wat ze echter nooit zullen kunnen vergeten is dat het moeilijkste en zwaarste deel van de reis nog voor hen ligt. Ze moeten zich nog door het "Electric Castle" heenwerken willen ze ooit nog hun eigen tijd en dimensie weerzien. Vandaar deze keuze. Mijn reis heeft al zware momenten gehad, maar ik voel dat ik al iets bereikt heb. Ik besef echter terdege dat er nog veel water door de zee zal moeten stromen alvorens mijn reis voltooid is, als ze ooit al voltooid kan zijn.


14:40 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Ik vraag me soms af zijn we geen continue transformatie, iedere dag opnieuw veranderen we wel

Gepost door: dafke | 29-03-05

merci voor het belezen van mijn reactie en om er dieper op in te gaan. het kon toch zijn dat jij en llorando dezelfde waren, maar je verklaren verklaart veel e (daarvoor dienen verklaringen). Hopelijk mag ik nog veel schrijfsels van je verwachten!

Gepost door: tilde | 30-03-05

Bestaat dat dan? Voltooide reizen...? En zoja...waar kan je die kopen, want zo wil ik er ook wel één...

Gepost door: Tientjuh | 30-03-05

De dood.. ..die voltooid je reis.. en dan nog.. want wat is er nog allemaal achter?
Beangstigend soms..zo in de toekomst denken.

Gepost door: Tinkerbell | 30-03-05

Ik ben blij... ... dat je toch al kunt spreken (schrijven) over reizen en verhuizen, en niet enkel over vallen en ter plaatse blijven trappelen. Veel succes met het herinrichten van jezelf, ik duim voor je vanuit mijn toren langs de kant.

Gepost door: TGG | 04-04-05

Evolutie... ... revolutie...

Voortdurend vervellen,
veranderen,
vergaan...

Gepost door: Kaajee | 05-04-05

De commentaren zijn gesloten.