26-03-05

Nooduitgang?

Een ontdekkingsreis naar mezelf ontaardde gisteren al snel in een bad trip naar de meest schaduwrijke zijde van mijn psyche. Een zijde waarmee iedereen wel eens geconfronteerd wordt en die ondanks alles een zeer grote aantrekkingskracht op me blijft uitoefenen. Een zijde die me intrigeert door haar gevaren, verweven in de verlokking van een snelle en pijnloze uitweg. Het bord dat steeds boven die zijde prijkt behoeft geen verdere uitleg. Nooduitgang.
Vaak heb ik die deur opengedaan en in de leegte gestaard, me afvragend wat de uiteindelijke prijs van die onomkeerbare stap zou zijn. Vaak heb ik in mijn geest dat uiteindelijke moment beleefd, waarin de samenkomst van noodlot en zuivere gelukzaligheid een daverend orgasme tot gevolg heeft dat ondanks de intensiteit steeds onvoldoende lijkt te zijn. Even vaak heb ik dan de beslssing genomen de deur terug dicht te trekken, me om te draaien en weg te wandelen, bewust in mijn keuze. Zo ook gisteren.
Wat de grote tegenstelling nu is wat gisteren betreft, is dat ik nu de deur op een kier heb laten staan. Weggewandeld ben ik ook niet. Ik blijf in de nabije omgeving van de deur zodat ik af en toe nog eens een glimp kan opvangen van hetgeen al dan niet ooit mijn finale keuze zal zijn. Ik zeg dit niet om jou of mezelf schrik aan te jagen, noch om te zeggen dat ik die stap morgen zal zetten. Neen, ik zeg dit omdat ik glashelder zie dat die deur niet de oplossing is voor mij. Garantie dat ik nooit door die deur zal stappen geef ik je niet. Dat recht heb ik nu eenmaal niet.
Waarom blijf ik dan dichtbij de deur vertoeven? Misschien omdat ik voor mezelf moet beseffen dat die schaduw steeds in mijn leven zal zijn. Dat ik steeds zal leven met die nooduitgang aan mijn zijde. Maar waar ze er vroeger was als verzekering tegen het leven is ze er nu als een verzekering vóór het leven. Noem het een vorm van bewustwording, een één-worden van de persoon die ik vroeger was en de persoon die ik misschien ooit zal zijn.
Ik weet niet wie ik ben, maar ik hoop er wel achter te komen. Misschien is deze deur een teken voor mezelf zodat ik nooit vergeet waar ik geweest ben en vanwaar ik teruggekeerd ben.
Daarom verblijf ik ook nu weer in mijn kamer op het dak van de hemel. Zelfhaat, cynisme, ze zijn nooit veraf. Maar deze keer stuur ik een uitnodiging op de wind naar iedereen die dit leest...
Kom vanavond met me mee naar die kamer op het dak van de hemel, laat het echte leven voor één keer achter en kom mee dromen in mijn veilige thuishaven. Nestel je dicht tegen me, luister samen met me naar "Wasting My Day" van Chamber, en geniet van het intense geluk dat deze plaats je kan geven...
Laat steeds iets van je dromen achter, zodat je de weg terugvindt als je ooit behoefte hebt aan die plaats... het enige dat je moet doen is je ogen sluiten en je zal me daar vinden...

23:08 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

beste isaiah dit is werkelijk een verbluffend fantastische tekst. Kben wel blij dat ik hem nu pas gelezen heb. Hoed af!

Gepost door: Dafke | 27-03-05

I'll link you... Wat ik zou willen zeggen, komt niet. Wat ik zou kunnen zeggen, klinkt niet. Je hebt er een trouwe lezer bij, laat ik het daar maar bij houden.

Gepost door: Tientjuh | 27-03-05

amai twee uiterste emoties in één tekst... mss doe ik wel mee met mijn ogen dicht en kom ik mee genieten van het geluk.

Gepost door: sfie | 27-03-05

goh prachtig gewoon! Spijtig dat ik het wel iets te laat lees (wegens te weinig tijd, sorry)
want waarschijnelijk ben ik nu te laat voor die mooie trip

Gepost door: Tinkerbell | 29-03-05

De commentaren zijn gesloten.