25-03-05

De doden...

Na de hoge toppen die gisteren gescheerd werden lag het enigszins voor de hand dat een dag als vandaag een onvermijdelijke anticlimax zou vormen. Twee dagen, zo dicht bij elkaar, zo voorspelbaar complementair. Op welhaast manische wijze mezelf negativisme opleggend stond deze dag meer dan ooit in het teken van de eenzaamheid. Meer vraagtekens omtrent die tweede persoon in mijn lichaam die er steeds voor zorgt dat eenzaamheid een onwerkelijk iets wordt, want hoe kan in zo'n dualiteit ooit eenzaamheid voorkomen?
Ondanks de goede zorgen van buitenstaanders die me, ondanks de term, toch heel dierbaar zijn, word ik telkens opnieuw neerwaarts getrokken door de trillende lokroep van mijn andere ik. In de ban van de duistere kant van het solipsisme dat ondertussen levensbepalend geworden is.
De tranen van degenen die me liefhebben negerend vlieg ik op vleugels van cynisme en zelfspot naar de enige plaats waar niemand me kan bereiken en val ik huilend neer op een bed van zelfhaat.
Mezelf een solitair kluizenaarsbestaan opleggend leg ik Sopor Aeternus & The Ensemble Of Shadows op en luister in m'n kamer op het dak van de hemel naar "May I Kiss Your Wound?", zachtjes duizend doden stervend.
Misschien hebben de doden toch geen ongelijk...

22:58 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

zachtjes tergend
slaakt de kreet
een slag
in de oerverstommende
duisternis...
hoor de echo

Gepost door: ac | 26-03-05

voyager to saturn hmmm sopor aeternus: da's lang geleden da tik die mafketls nog hoorde...
'k ga da cassetteke ne keer van onder 'tstof moeten halen ;-)
enjoy yur dark mystifying trip

Gepost door: Lord CMS | 26-03-05

Zwartwit
Herkenbaar,
onafwendbaar,
steeds weer
op en neer...

Ik ben voor 't moment op,
jij bent neer,
...

Hopelijk binnenkort allebei op,
(al gaat het bij mij misschien wel weer neer...).

Gepost door: Kaajee | 26-03-05

De commentaren zijn gesloten.