22-03-05

Overpeinzingen uit een whiskyvat

Hoewel het nog niet laat op de avond is zit ik al aan mijn laatste sigaret van de dag en het glas whisky dat me hier tracht te verleiden is vandaag halfleeg.
Ondanks een algemeen vruchtbare dag word ik hier in de duisternis steeds weer bezocht door gedachtenstromen die me eerder een halfleeg dan een halfvol glas aanreiken. Graag wil ik proberen deze turbulente maalstroom te doorkruisen op zoek naar antwoorden, maar het enige dat ik vind zijn vraagtekens. Er zal vandaag maar één aspect aangeraakt worden, en ik kies bewust voor de term aanraken want over een grondige analyse zal veel meer tijd, nicotine en whisky moeten vloeien.
In mijn zoektocht naar geschikte metaforen om mijn levensvisie duidelijk te maken (en niet voor jou oh eerbiedwaardige lezer, maar voor mezelf) kwam ik vandaag op de (geest)rijke drank whisky. Ergens in het verleden kon ik m'n leven vergelijken met een fles 12-jarige Glenfiddich. Een zachte en fruitige whisky met een zeer aangenaam, zij het wel een beetje algemeen karakter. Een drank die bij veel mensen in de smaak valt, ondanks (maar vermoedelijk eerder dankzij) een relatief onuitgediept kleurenpalet.
Ondanks de algemene tevredenheid die er toen heerste was er steeds het sluimerende gevoel dat er meer zou kunnen zijn. En voorwaar, bij de zoektochten doorheen het woeste Schotland kwam ik uit op de kleinere distilleerderij van Talisker. Een duidelijk voorbeeld van een eenzame whisky, die zich op z'n eigen eilandkoninkrijk ontwikkeld had tot een van de meest prachtige whisky's die ik ooit heb mogen proeven. En dan dacht ik bij mezelf "wat zou ik graag zijn als een fles Talisker..." een zeer kruidige, doorrookte whisky, met de ouderwetse turftoets er stevig in gebrand. Een veel minder gesmaakte whisky, maar geliefd door enkele fanatiekelingen.
In mijn zoektochten naar de persoon die schuilt in dit lichaam heb ik aan zelfbedrog gedaan merk ik nu. Ik heb mezelf het onbereikbare voorgehouden, en mezelf voorgelogen dat ik op de goede weg was in het bereiken van wat ik als perfectie nastreefde. In het zoeken naar mijn Talisker ben ik steeds verder weggedreven van alles wat ik beschouwde als belangrijk, door mezelf een valse spiegel voor te houden en te geloven dat ik meer was dan ik eigenlijk was.
Als er een whisky is waarmee ik mezelf enkele maanden geleden had kunnen vergelijken dan was het niet langer de Glenfiddich, maar de vreselijke J&B geweest. De naam whisky niet waard, maar door pure commercialisatie en zelfverkrachting uitgegroeid tot iets dat zogenaamd de moeite is. Door een zeepbel van leugens en bedrog omwonden bracht elke omwenteling in mijn web van misleiding bracht me dichter bij een onafwendbare katharsis. Een explosie van gevoelens, waarheden en onwaarheden die vreselijke en diepgaande wonden en littekens bij mezelf en anderen heeft aangebracht. Het besef van wat ik gedaan heb is naar boven gekomen en heeft een ranzige nasmaak gegeven.
Het whiskyvat is nu leeg... ik heb het weggegooid en leef nu in de stille hoop dat ik ooit nog een nieuw vat vind... Vandaar dat mijn afsluitende plaat van de dag voor vandaag "Hope" van Anathema is...

22:54 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

nieuwsgierig ook ik ben nieuwsgierig waarheen je zoektocht je zal leiden en of ik je zal vinden waar je misschien niet om zoekt!

Gepost door: de soet uit soetas | 23-03-05

De commentaren zijn gesloten.