16-08-06

Laatste verwijzing

http://llorando-isaiah.skynetblogs.be

Meer heb ik niet te zeggen...

02:44 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-08-06

Peter

Nagenietend van het optreden van Anathema lagen we op het gras, Peter en ik. De ondergaande zon leek alles rondom ons in vuur en vlam te zetten. "Is er een betere metafoor voor de veranderingen in jouw leven?", vroeg hij me. "Verklaar", zei ik. Hij zette zich recht en begon te vertellen.

"Wat je nu ziet, doet dat je niet aan iets denken? Twee extremen die elkaar eeuwig blijven afwisselen, met steeds een vurige overgang tussen de twee." Geïntrigeerd ging ik ook rechtop zitten. Peter was steeds iemand die me aan het denken kon zetten, me een spiegel voorhouden. "Als je doelt op m'n licht bipolaire gedragingen, daar zijn betere beelden voor dacht ik zo. Alles is nu eenmaal veranderlijk."

"En niets" reageerde hij cryptisch. Van anderen zou ik dit nooit getolereerd hebben, maar ik gebaarde hem verder te gaan. Ik wist dat hij me wel vaker het pad naar de verlichting getoond had op de meest bizarre manieren.

"Je herinnert je waarschijnlijk nog wel de poolnacht?" vroeg hij. Ik knikte. Hoe kon ik het ooit vergeten. Een ware hel die me meermaals bijna het leven gekost had, maar waar ik mezelf, mede dankzij hem, uit bevrijd had.

"Nu, je bent van ver gekomen maar je schijnt te vergeten dat je nog een lange weg te gaan hebt. Je blijft ter plaatse trappelen met al je pogingen om je leven opnieuw vorm te geven. Je probeert alles maar je gaat niet door. Je zit in een spiraal tussen die dag, waarin je nieuwe motivaties krijgt, en die nacht, waarin je alles terug laat en opnieuw in je oude gewoontes vervalt. En je weet zelf maar al te goed dat de overgang tussen de twee verre van aangenaam is, voor jezelf noch voor de mensen die om je geven." Zacht voegde hij eraan toe, "waartoe ik mezelf ook reken"

Zwijgend keek ik hem aan. Hij wist dat hij een gevoelige snaar geraakt had, en hij wist ook dat ik besefte dat hij gelijk had. Woorden waren nu niet meer nodig wisten we allebei. Hij kon me naakt op een bergtop zetten, ik wist dat hij me niet zou kwetsen in al m'n zwakte. Zijn woorden hadden zich genesteld in mijn brein, en ik wist ook dat ze niet zonder gevolg zouden blijven.

We stonden op, dronken een laatste keer van de omgeving en gingen heen. Het afscheid viel me zoals steeds weer zwaar, al wist ik dat het niet voor lang zou zijn. Ik heb nooit van afscheid gehouden en zal er ook nooit van houden. “Toch iets dat onveranderlijk is” dacht ik bij mezelf. Met een flauwe glimlach om de lippen danste ik naar huis.

04:45 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-08-06

Vleermuis tegen wil en dank

De nachtelijke uren kruipen voorbij in de meest letterlijke zin van het woord. Ik werp een figuurlijk blik op de klok en voel m'n hart in m'n schoenen zakken. Schoenen die ik niet eens draag aangezien ik me in m'n bedstee bevind. Een gevoel van déja-vu overvalt me wanneer ik besef dat er weer een uur gekomen en gegaan is. De klok blijft tikken.

Ik draai me op m'n andere zij en laat de achtergrondmuziek de klok overstemmen. M'n wirwar van gedachten doet de muziek verstommen en houdt me in z'n greep. Machteloos tegen zo'n overmacht leg ik me erbij neer en sta op. Ik trek m'n stoutste schoenen aan, die tevens m'n warmste zijn en begeef me naar het terras. De klok blijft tikken.

Ik laat m'n overmatig praktische gedachtenstroom los op een onbeschreven blad. Al rokend neem ik de nachtelijke stad in me op en merk dat er zelfs hier vleermuizen fladderen tegen het schijnsel van de maan. Ik schud m'n eigen wilde manen los en begeef me terug naar m'n warme nest. Ik leg me terug neer en sluit m'n ogen. De klok blijft tikken.

Geluiden van buiten doen me weer naar het uur zoeken. Zoals verwacht zie ik dat het ochtendlicht zich terug een weg tracht te banen doorheen m'n slaapkamer. Ik weet dat ik zodadelijk wel de slaap zal kunnen vatten. M'n eeuwige klok blijft tikken, ook al heb ik ze vorige maand door het raam gegooid, onder een voorbijrijdende vrachtwagen.

Het leven van een a-typische vleermuis die 's nachts wil slapen is hard...

06:42 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-08-05

Stand van zaken, "'t kan verkeeren"

De weg kwijt zijn, het kan soms eens goed zijn. Vorige week was ik volkomen verloren wat betreft mijn opname. De overvloed aan informatie die me de laatste maanden overspoeld had was me teveel geworden en m'n toch al overvolle keikop had het begeven. Ik zat als het ware met een tekort aan vast geheugen, dus was het tijd voor een grondige defragmentatie. Aanleiding dus voor een beetje oerdegelijke zelfcontemplatie.
Met een vast structuurplan in de hand heb ik deze immense taak aangevat en met veel plezier kan ik melden dat ik ze volgens mij tot een positief einde heb kunnen brengen. Ik ben voor mezelf aan een duidelijke stand van zaken gekomen waarin ik alles bepaald heb wat ik wilde bepalen. Een overzicht van mijn symptomatische problematiek van enkele maanden terug gecombineerd met een duidelijk overzicht hoe het momenteel met me gesteld is leerde me dat ik symptomatisch voor het overgrote deel terug in orde ben. Oud nieuws echter, aangezien dit al een tijdlang het geval is en ik me hier terdege van bewust was.
Ook wist ik al dat ik een fractie van mijn kernproblemen aangeraakt had, en door terugkoppeling naar het symptomatische heb ik daarin gezien dat ik voor mezelf de kern van de zaak heb bepaald. Ik weet waarom ik bepaalde zaken doe. Ik weet waarom ik in bepaalde situaties reageer zoals ik reageer. Ik weet dat die reacties nog zouden terugkomen als ik nu mijn ontslag zou indienen. Maar wat misschien wel het allerbelangrijkste geweest is dat ik voor mezelf uitgemaakt heb is dat ik weet wat ik naar de toekomst toe wil. Dat ik besef welke zaken ik wil aangepakt hebben alvorens mijn verblijf op Sint-Lucia te beëindigen, hetgeen dus betekent dat ik zeer (ontslag?)gericht kan beginnen werken waar het hiervoor ondanks toch al een redelijke periode van opname vooral nog een zoektocht was.
Het grootste probleem dat zich nu stelt is dat ik deze dingen eigenlijk helemaal niet weet. Morgen zal ik pas weten of de dingen die ik zelf ontdekt heb, de zaken die ik zelf gedestilleerd heb uit mijn hersenstorm, of die "wetenschappen" effectief waar zijn, of dat het weer spiegels zijn die ik mezelf voorhoud in de hoop dat het me beter vergaat dan het eigenlijk doet. Morgen komt de confrontatie met mijn persoonlijke psychologe, iets waar ik enorm sterk naar uitkijk. Ondanks het feit dat ik relatief overtuigd ben van mijn eigen conclusies knaagt de onzekerheid toch aan me. Ik ben er uiteraard bang voor, het zou maar vreemd zijn, niet? Aangezien een van mijn centrale problemen zeer sterk te maken heeft met angst (don't ask, I might humour you later) denk ik dat het logisch dat ik met enige anticipatie-angst naar morgen toeleef. Desalniettemin is er een enorme drang in me aanwezig naar morgen.
We zullen zien. "'t kan verkeeren" zeide Bredero...

16:30 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

15-08-05

emotionele dronkenschap

Dit weekend was een weekend dat een hoogtepunt van mijn jaar moest worden. Of het zo geworden is weet ik niet aangezien ik me er niet meer alles van herinner. Wat ik wel nog heel duidelijk weet is dat ik beter gezwegen had. Ik vrees dat ik in al mijn dronken eerlijkheid iets heb prijsgegeven aan iemand dat ik beter niet had prijsgegeven aangezien ik er vermoedelijk nog dubbel en dik zal voor moeten betalen.Nu ik me in een stadium bevind waarin emoties zeer sterk aanwezig zijn dien ik voor mezelf terug te leren deze onder controle te houden zodat deze gevoelens niet in de weg komen te staan van een goede vriendschap. Iets dat ik dus dit weekend niet gedaan heb, integendeel zelfs vrees ik. Ik vrees dat ik mijn mond niet heb kunnen houden tegen degene die ik - eigenlijk reeds jaren trouwens - verafgood. Ik vrees dat mijn woorden haar niet gemakkelijk zullen gevallen zijn. Ik vrees dat er nu een afstand tussen haar en mezelf gecreëerd is, ondanks het feit dat we al jaren heel goede vrienden zijn.Ik hoop dat het niet zo is, dat ik ongelijk heb. Ik hoop dat dit geen weerslag zal hebben op ons, en als het een weerslag heeft laat het dan bij God een positieve zijn.Verdomd lastig dat ik niet weet wat ik exact gezegd heb...

15:53 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

23-07-05

De gestructureerde oerchaoot

Het is donderdag 21 juli, op zich een nietsbetekenende feestdag voor velen, maar voor mij luiden vandaag glorieuze feestklokken. Er zit iets in me dat zo sterk naar buiten wil dat de drang het neer te schrijven groter is dan ik sinds lang gevoeld heb. Vandaar dat ik nu, muzikaal begeleid zoals altijd de pen uit lang vervlogen tijden opnieuw ter hand neem, klaar om mezelf eindelijk weer te uiten op de beproefde wijze van het schrijven. Deze week opende iemand me op zeer abrupte wijze de ogen. In een groepsgesprek (ter verduidelijking: een therapeutisch moment waarop de groep zich een uur lang tegenover elkaar kan uiten over gelijk welk onderwerp) noemde iemand me een "gestructureerde oerchaoot". Een zeer mooie benaming die als uitgangspunt gold voor een hele resem bedenkingen die ik me vervolgens over mezelf maakte. De conclusie van al deze hersenkronkels was dat het een indrukwekkend staaltje van karakterbeschrijving was, en wel om de redenen die ik nu zal geven. De manier waarop ik de wereld zie kan gerust beschreven worden als chaotisch. Het leven, de mensen, de natuur, ... allemaal is het te vatten onder de noemer chaos. De maatschappij onder eender welke vorm dan ook, vaste dagindelingen, classificatie van al wat enigszins benoemd kan worden, ... allemaal zijn het voor mij futiele pogingen deze chaos in een structuur te vatten. Want hoe omvat je iets dat per definitie zelf allesomvattend is zonder afbreuk te doen aan dit gegeven? Het volledig wegwerpen van alle vormen van structuur lijkt me dan weer een te verregaande daad. Waar volgens mij de kunst in schuilt, is in het aanbrengen van eigen structuur waar nodig en functioneel, op voorwaarde dat dit gebeurt met respect voor de waanzin van het geheel. Chaos en structuur gaan voor mij hand in hand: laatsgenoemde als handig hulpmiddel in het leven, eerstgenoemde als oergegeven dat ondanks allesomvattend te zijn zeker niet allesbepalend hoeft te zijn voor jezelf als individu. Voor een uitgebreidere verklaring mijner levensvisie mag je me steeds contacteren aangezien dit een relatief summiere uitleg betreft. Het enige dat ik nog kwijt wil is dat ik blij ben om terug te zijn. Bedankt voor het wachten.

13:42 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

07-05-05

Het zij zo

Na weer een week ben ik weer een dagje thuis. Wat een fantastisch gevoel is dat.
Ik wou dat het waar was.
Alles dat ik nu moet doen buiten het ziekenhuis is me bijna moeite teveel. Een van de redenen dat ik er zit uiteraard, aangezien dat al vrij lang het geval was. Alleen heb ik het gevoel dat ik me nog steeds isoleer en niemand toelaat in mijn wereldje. Ik heb enorm veel zin om een goeie vriend op te bellen om te horen of hij toevallig zin heeft even af te komen en wat bij te praten, maar ik weet nu al dat ik het niet ga doen. Omdat ik er de zin en energie niet voor heb. Zelfs dit kleine stukje tekst schrijven weegt al enorm hard door en zal dus niet al te lang kunnen duren.
Ik denk dat ik een nieuwe tactiek ga toepassen voor dit bloggen. Als ik in de loop van volgende week de zin krijg om te schrijven ga ik het gewoon doen, en dan achteraf dat hier plaatsen wanneer ik in het weekend op een computer kan kruipen. Dan is het tenminste wat ik zelf wil, namelijk schrijven zonder verplichting. Nu schrijf ik dit stuk voor een deel uit verplichting naar mezelf toe, vandaar dat het een eerder uitpuilt van tegenzin dan van inspiratie. Misschien zal er hier volgende week eindelijk nog eens iets staan dat ik heb geschreven omdat ik het wou schrijven, als ik echter niet in mijn pen besluit te kruipen zal het niet zo zijn.
Het zij zo.

16:07 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

30-04-05

Drie weken

Drie weken van opname zijn voorbijgegaan.
Drie weken van intensieve therapie, lange gesprekken, psycho-analytische tests...
Drie weken van nachtmerries gecombineerd met rustige nachten...
Drie weken van geborgenheid gecombineerd met een steeds groter wordende zelfstandigheid...
Drie weken van emotionele hoogte- en dieptepunten, extremen in elke mogelijke richting...
Drie weken...
Een ingrijpende periode op vele vlakken, waarin ik alles verloren ben en nu kalm moet beginnen zoeken naar de manier om mezelf terug in elkaar te steken...
Een periode waarin ik meer over mezelf geleerd heb dan ik ooit voor mogelijk kon gehouden hebben...
Een periode waarin duidelijk bleek dat ik ondanks mijn verleden nog steeds kan rekenen op de steun van veel mensen...
Een periode waarin ik de pedalen kwijtraakte op vele vlakken, en ze ook terugvond op vele andere vlakken...
Maar alles bij elkaar genomen vooral een periode die de start inluidde van een tijd die nu nog moet komen...
 
Vanavond ga ik terug, volgende week zaterdag schrijf ik iets nieuws... Misschien dat er dan meer uit m'n vingers komt dan nu, momenteel voel ik me niet in staat iets beters op papier te zetten...

17:03 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

08-04-05

Kort vandaag

Ik hou het kort vandaag.
Sorry dat ik lang niet aanwezig was.
Mijn persoonlijke toestand is blijkbaar niet van die mate dat ik lang kan functioneren binnen een normale gemeenschap. Opname is momenteel onvermijdelijk. Het zal niet de eerste opname zijn, noch zal het de laatste zijn.
Het spijt me.
Ik wou dat er meer was dat ik kon doen.

00:25 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

29-03-05

Aan alles is een begin, deel II

Er is een tijd van vragen en een tijd van verklaren. Er is iets dat ik jullie allemaal kan verklaren. Waarom lijkt mijn manier van schrijven zo fel op die van llorando? Iets dat heel simpel te verklaren is denk ik. Llorando en ikzelf zijn heel vergelijkbare mensen. Ik dank hem om mij het recht te verlenen de term "soulmate" er zelfs op te kleven, want dat is wat we in feite zijn. Als bijkomende verklaring kan ik ook nog zeggen dat we een deel van onze opleiding samen hebben mogen genieten, dus op die manier zullen onze schrijfselen elkaar mogelijkerwijs in het verleden onderhuids beïnvloed hebben. Aan hem om me tegen te spreken als ik hier iets schrijf dat niet zo is, maar hem kennende zal mijn uitleg meer dan afdoende zijn. Tot zover deze formaliteit.
Mijn wereld is drastisch aan het veranderen. Tot voor kort beperkte zich dit eerder tot een verandering van denkwijze die zeer stapsgewijs doorgevoerd werd, die nog steeds bezig is en die vermoedelijk nog lange tijd zal verderkabbelen. Om mezelf de mogelijkheid te geven de psychologische en emotionele veranderingen een plaats te geven in m'n leven heb ik beslist ook fysieke problemen ter hand te nemen. Dit teneinde ergens een nieuw begin te plaatsen. Een punt van waaruit ik kan zeggen "hier is Isaiah gestorven, hier leeft een nieuwe Isaiah verder".
Op een abstracte manier heb ik de nooduitgang genomen en Isaiah laten sterven. Het was een noodzakelijk offer, maar het was ook een opluchting want hij moest gaan. Hij zal waarschijnlijk nog regelmatig uit de doden opstaan om me te komen kwellen, maar uiteindelijk zal hij finaal ten onder gaan. Mijn pad naar die nieuwe Isaiah is al enige tijd aan de gang, en dat pad zal nog vele gevaren voor me herbergen. Ik ben bijna verlamd van angst voor wat dit pad me nog brengen zal, maar ook voel ik dat de veranderingen noodzakelijk zijn wil ik ooit nog voor mezelf kunnen functioneren. Voor anderen doe ik het niet meer.
Ik ben dit weekend verhuisd. In feite ben ik op dit moment nog aan het verhuizen, maar ik neem nu even de ademruimte om uit te blazen en hier mijn gevoelens en gedachten erover neer te schrijven. Ik ben aan het verhuizen van mijn eigen omgeving naar een nieuwe eigen omgeving. De locatie is hetzelfde, maar de omgeving is volledig ondersteboven gegooid. Tijdens dit proces knalde het tegen me aan als een vrachtauto op een file: dit is de perfecte metafoor!
Ik heb heel mijn omgeving ondersteboven gegooid, en moet alles nu een nieuwe plaats geven. En toen kwam ik tot het besef dat dat is wat ik aan het doen ben en nog een hele tijd zal blijven doen met mezelf. Ik moet al mijn schuiven leeggooien, al mijn kasten neerhalen, de dubbele bodems wegslaan, indien nodig zelfs muren uitbreken. Pas wanneer ik dat gedaan heb kan ik alles beginnen ordenen en er een nieuwe plaats aan geven. Nieuwe kasten maken, maar ze nooit meer op slot doen. Geen dubbele bodems meer installeren zodat ik niks meer voor mezelf verborgen kan houden. Alles rangschikken en in mooie vakjes plaatsen zonder te vergeten dat er ergens ook een vorm van chaos aanwezig mag, neen zelfs MOET zijn. Ik wil niet klinisch en apatisch zijn, ik wil dat er in me kan geleefd worden.
Omwille van al dit werk (want het was fysiek en zwaar) heb ik hier gisteren niet kunnen schrijven. In feite ben ik jullie dus zelfs twee platen schuldig. De plaat van gisteren is van Siouxsie And The Banshees, nl. Cities In Dust. Luister zelf maar of het iets voor jou kan betekenen. Vandaag leg ik Ayreon nog eens op. Deze keer geen jeugdtrauma's die naar boven komen, deze keer speel ik "Across The Rainbow Bridge" en (welaan, hier komt het) deze keer ga ik er zelfs uitleg bij geven. Dit nummer is het sluitstuk van een dubbel-CD, genaamd "Into The Electric Castle". In dit nummer is de zoektocht naar het "Electric Castle" ten einde. De reizigers zien voor hen hun reisdoel en genieten intens van hun eerste overwinning. Wat ze echter nooit zullen kunnen vergeten is dat het moeilijkste en zwaarste deel van de reis nog voor hen ligt. Ze moeten zich nog door het "Electric Castle" heenwerken willen ze ooit nog hun eigen tijd en dimensie weerzien. Vandaar deze keuze. Mijn reis heeft al zware momenten gehad, maar ik voel dat ik al iets bereikt heb. Ik besef echter terdege dat er nog veel water door de zee zal moeten stromen alvorens mijn reis voltooid is, als ze ooit al voltooid kan zijn.


14:40 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

27-03-05

Beletselteken...

Gebrek aan inspiratie dwingt me vandaag tot een kort schrijven. Ik zou het over de verrijzenis van Jezus kunnen hebben, het mirakel des levens dat nu reeds 20 eeuwen lang Christenen leidt... Ik zou het kunnen hebben over de snelle en tegelijkertijd gestage aftakeling van mijn grootmoeder, hoe ik haar elke keer minder zie leven... Ik zou het kunnen hebben over hoe de Rode Duivels gisteren Bosnië verpletterden in het Koning Boudewijnstadion... Ik zou het kunnen hebben over hoe een gezinslid me vandaag weer bijna tot waanzin dreef zonder het zelf te beseffen... Ik zou het kunnen hebben over het kleine muisje dat ik redde van een gewisse dood, door het een waarschijnlijk even gewisse dood tegemoet te sturen in het veld hier aan de overkant van de straat... Ik zou het kunnen hebben over alles, ik zou het kunnen hebben over niks... Over zaken die belangrijk zijn, over onbetekenende zaken... Maar niks van dat alles ga ik doen...
Vandaag kan ik jullie enkel teleurstellen... Vandaag geen diepzinnige monologen over nooduitgangen, vaders die geen vaders meer zijn, doodswensen of whisky... Vandaag geen meelevende lezers die zich verdiepen in de wereld die mijn geest zou kunnen zijn... Vandaag niks van dat alles...
Dit zal niet de enige keer zijn dat ik me zo voel... Dit zal niet de enige keer zijn dat ik niet aan een schrijven kan beginnen dankzij dit allesomvattende gevoel van leegte... Dit zal niet de enige keer zijn dat je denkt hier iets te kunnen lezen dat je een bredere kijk zal geven op me... Dit zal niet de enige keer zijn dat je niks van dat alles krijgt...
Vandaag slaap ik...
Vandaag ben ik niet hier...
Zalig Pasen...

23:43 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

26-03-05

Nooduitgang?

Een ontdekkingsreis naar mezelf ontaardde gisteren al snel in een bad trip naar de meest schaduwrijke zijde van mijn psyche. Een zijde waarmee iedereen wel eens geconfronteerd wordt en die ondanks alles een zeer grote aantrekkingskracht op me blijft uitoefenen. Een zijde die me intrigeert door haar gevaren, verweven in de verlokking van een snelle en pijnloze uitweg. Het bord dat steeds boven die zijde prijkt behoeft geen verdere uitleg. Nooduitgang.
Vaak heb ik die deur opengedaan en in de leegte gestaard, me afvragend wat de uiteindelijke prijs van die onomkeerbare stap zou zijn. Vaak heb ik in mijn geest dat uiteindelijke moment beleefd, waarin de samenkomst van noodlot en zuivere gelukzaligheid een daverend orgasme tot gevolg heeft dat ondanks de intensiteit steeds onvoldoende lijkt te zijn. Even vaak heb ik dan de beslssing genomen de deur terug dicht te trekken, me om te draaien en weg te wandelen, bewust in mijn keuze. Zo ook gisteren.
Wat de grote tegenstelling nu is wat gisteren betreft, is dat ik nu de deur op een kier heb laten staan. Weggewandeld ben ik ook niet. Ik blijf in de nabije omgeving van de deur zodat ik af en toe nog eens een glimp kan opvangen van hetgeen al dan niet ooit mijn finale keuze zal zijn. Ik zeg dit niet om jou of mezelf schrik aan te jagen, noch om te zeggen dat ik die stap morgen zal zetten. Neen, ik zeg dit omdat ik glashelder zie dat die deur niet de oplossing is voor mij. Garantie dat ik nooit door die deur zal stappen geef ik je niet. Dat recht heb ik nu eenmaal niet.
Waarom blijf ik dan dichtbij de deur vertoeven? Misschien omdat ik voor mezelf moet beseffen dat die schaduw steeds in mijn leven zal zijn. Dat ik steeds zal leven met die nooduitgang aan mijn zijde. Maar waar ze er vroeger was als verzekering tegen het leven is ze er nu als een verzekering vóór het leven. Noem het een vorm van bewustwording, een één-worden van de persoon die ik vroeger was en de persoon die ik misschien ooit zal zijn.
Ik weet niet wie ik ben, maar ik hoop er wel achter te komen. Misschien is deze deur een teken voor mezelf zodat ik nooit vergeet waar ik geweest ben en vanwaar ik teruggekeerd ben.
Daarom verblijf ik ook nu weer in mijn kamer op het dak van de hemel. Zelfhaat, cynisme, ze zijn nooit veraf. Maar deze keer stuur ik een uitnodiging op de wind naar iedereen die dit leest...
Kom vanavond met me mee naar die kamer op het dak van de hemel, laat het echte leven voor één keer achter en kom mee dromen in mijn veilige thuishaven. Nestel je dicht tegen me, luister samen met me naar "Wasting My Day" van Chamber, en geniet van het intense geluk dat deze plaats je kan geven...
Laat steeds iets van je dromen achter, zodat je de weg terugvindt als je ooit behoefte hebt aan die plaats... het enige dat je moet doen is je ogen sluiten en je zal me daar vinden...

23:08 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

25-03-05

De doden...

Na de hoge toppen die gisteren gescheerd werden lag het enigszins voor de hand dat een dag als vandaag een onvermijdelijke anticlimax zou vormen. Twee dagen, zo dicht bij elkaar, zo voorspelbaar complementair. Op welhaast manische wijze mezelf negativisme opleggend stond deze dag meer dan ooit in het teken van de eenzaamheid. Meer vraagtekens omtrent die tweede persoon in mijn lichaam die er steeds voor zorgt dat eenzaamheid een onwerkelijk iets wordt, want hoe kan in zo'n dualiteit ooit eenzaamheid voorkomen?
Ondanks de goede zorgen van buitenstaanders die me, ondanks de term, toch heel dierbaar zijn, word ik telkens opnieuw neerwaarts getrokken door de trillende lokroep van mijn andere ik. In de ban van de duistere kant van het solipsisme dat ondertussen levensbepalend geworden is.
De tranen van degenen die me liefhebben negerend vlieg ik op vleugels van cynisme en zelfspot naar de enige plaats waar niemand me kan bereiken en val ik huilend neer op een bed van zelfhaat.
Mezelf een solitair kluizenaarsbestaan opleggend leg ik Sopor Aeternus & The Ensemble Of Shadows op en luister in m'n kamer op het dak van de hemel naar "May I Kiss Your Wound?", zachtjes duizend doden stervend.
Misschien hebben de doden toch geen ongelijk...

22:58 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

24-03-05

http://llorando.skynetblogs.be

Op een ochtend klopte de mier al vroeg op de deur van de eekhoorn.
'Gezellig,' zei de eekhoorn.
'Maar daar kom ik niet voor,' zei de mier
'Maar je hebt toch wel zin in wat stroop?'
'Nou ja... een klein beetje dan.'
Met zijn mond vol stroop vertelde de mier waarvoor hij gekomen was.
'We moeten elkaar een tijdje niet zien,' zei hij.
'Waarom niet?' vroeg de eekhoorn verbaasd. Hij vond het juist heel gezellig als de mier zomaar langskwam. Hij had zijn mond vol pap en keek de mier met grote ogen aan.
'Om erachter te komen of we elkaar zullen missen' zei de mier.
'Missen?'
'Missen. Je weet toch wel wat dat is?'
'Nee,' zei de eekhoorn
'Missen is iets wat je voelt als iets er niet is'
'Wat voel je dan?'
'Ja, daar gaat het nou om.'
'Dan zullen we elkaar dus missen;' zei de eekhoorn verdrietig.
'Nee,' zei de mier, 'want we kunnen elkaar ook vergeten.'
'Vergeten! Jou?!' riep de eekhoorn
'Nou,' zei de mier. 'Schreeuw maar niet zo hard.'
De eekhoorn legde zijn hoofd in zijn handen.
'Ik zal jou nooit vergeten,' zei hij zacht.
 
Uit: 'Misschien wisten zij alles, 313 verhalen over de eekhoorn en de andere dieren' door Toon Tellegen
Opgedragen aan llorando, die meer voor me betekent dan hij zelf beseft. Zonder woorden. Ik hou van jou kerel!
Plaat van de dag: Admiral Freebee - Oh Darkness...

23:35 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

23-03-05

Brief

Geachte,
 
graag had ik het met u gehad over een kwestie die reeds jaren een doorn in mijn oog is. Deze kwestie, noem het een voortdurende situatie, betreft bepaalde sociale gedragsafwijkingen die u steeds opnieuw op mij losgelaten hebt. Of u de bui al voelt hangen is me een raadsel, maar de kans is zeker niet onbestaande dat u reeds nu al weet waarover deze uiteenzetting zal gaan.
Om volledige klaarheid te verschaffen zal ik een vaste structuur hanteren in mijn nu volgende geschrift. Ik zal beginnen met de feiten op te sommen, waarna ik zal overgaan tot de vragen aan u gericht. Hierna zal ik nog een besluit formuleren en daarna mag u wat mij betreft met deze brief doen wat u het meeste belieft. Maar laat ik aanvangen...
Feit 1: in de jaren dat u mij gekend heeft, heeft u steeds uw ongenoegen over allerlei verwaarloosbare zaken die mij betroffen op mij uitgewerkt. Ik spreek hier over scheldpartijen, constante vernederingen, onderdrukking, ... als u wil kan ik mijn lijstje nog verder aanvullen, maar voorlopig ga ik het hierbij laten.
Feit 2: Ondanks het feit dat ik steeds in alles wat ik deed meer dan matig presteerde en in vele dingen die me nauw aan het hart lagen uitblonk heeft u me nooit ook maar een enkel woord van respect of genegenheid gegeven. Zelfs niet wanneer het ging over iets dat u zelf nauw aan het hart lag, zoals muziek. Nu, het geval muziek is misschien ergens nog wel begrijpelijk gezien de constante jaloezie die u in uw hart koesterde ten opzichte van iedereen die ook maar iets beter kon dan uzelf.
Feit 3: Dit is eigenlijk het meest bezwarende feit, aangezien voor de andere via omwegen nog ergens een verklaring kan gezocht worden. Hiervoor echter niet. U kan namelijk niet ontkennen dat hetgeen nu volgt de waarheid is, aangezien we beiden aanwezig waren op de plaats en tijd van het gebeurde. U heeft namelijk een ongeprovoceerde aanval op mijn leven gedaan door me op een stormachtige vrijdagnacht in 1999 naar de keel te vliegen. Ware het niet voor uw toenmalige echtgenote zou ik nu niet in staat geweest zijn deze (ietwat late) brief te verzenden.
Om over te gaan naar de vragen zou ik willen beginnen met deze: Had/hebt u schrik van me of ziet u me als een mogelijke bedreiging? Ik kan begrijpen dat u in kon zien dat ik in bepaalde dingen uw meerdere was, joeg dit u angst aan? Ten tweede zou ik willen weten of u me bewust vernederde en kleineerde, als een manier om uw eigen persoon groter te doen lijken? Of was het allemaal een groot toneel om iemand te hebben die onder de duim kon gehouden worden? Als laatste zou ik willen weten of u op die stormachtige vrijdagnacht besefte wat u deed toen u me daar naar de keel vloog? Besefte u de gevolgen die deze daad ging hebben, deed u het in een laatste krachtopwelling om mij uit uw leven te verwijderen, of was u zich niet bewust van de feiten die u daar pleegde?
Om te besluiten zou ik u graag nog willen zeggen dat ik geen antwoord op deze brief verwacht. Ik zou zelf zeer verrast zijn indien ik ooit nog iets van u hoor. En als ik u nog een muziektip aan de hand mag doen die u misschien in staat stelt me te begrijpen, probeer dan "The Human Equation, Day 6: Childhood" van Ayreon eens.
Het spijt me dat ik niet kan afsluiten met hoogachtend, maar het zou me teveel pijn en moeite kosten.
Een groet,

20:25 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-03-05

Overpeinzingen uit een whiskyvat

Hoewel het nog niet laat op de avond is zit ik al aan mijn laatste sigaret van de dag en het glas whisky dat me hier tracht te verleiden is vandaag halfleeg.
Ondanks een algemeen vruchtbare dag word ik hier in de duisternis steeds weer bezocht door gedachtenstromen die me eerder een halfleeg dan een halfvol glas aanreiken. Graag wil ik proberen deze turbulente maalstroom te doorkruisen op zoek naar antwoorden, maar het enige dat ik vind zijn vraagtekens. Er zal vandaag maar één aspect aangeraakt worden, en ik kies bewust voor de term aanraken want over een grondige analyse zal veel meer tijd, nicotine en whisky moeten vloeien.
In mijn zoektocht naar geschikte metaforen om mijn levensvisie duidelijk te maken (en niet voor jou oh eerbiedwaardige lezer, maar voor mezelf) kwam ik vandaag op de (geest)rijke drank whisky. Ergens in het verleden kon ik m'n leven vergelijken met een fles 12-jarige Glenfiddich. Een zachte en fruitige whisky met een zeer aangenaam, zij het wel een beetje algemeen karakter. Een drank die bij veel mensen in de smaak valt, ondanks (maar vermoedelijk eerder dankzij) een relatief onuitgediept kleurenpalet.
Ondanks de algemene tevredenheid die er toen heerste was er steeds het sluimerende gevoel dat er meer zou kunnen zijn. En voorwaar, bij de zoektochten doorheen het woeste Schotland kwam ik uit op de kleinere distilleerderij van Talisker. Een duidelijk voorbeeld van een eenzame whisky, die zich op z'n eigen eilandkoninkrijk ontwikkeld had tot een van de meest prachtige whisky's die ik ooit heb mogen proeven. En dan dacht ik bij mezelf "wat zou ik graag zijn als een fles Talisker..." een zeer kruidige, doorrookte whisky, met de ouderwetse turftoets er stevig in gebrand. Een veel minder gesmaakte whisky, maar geliefd door enkele fanatiekelingen.
In mijn zoektochten naar de persoon die schuilt in dit lichaam heb ik aan zelfbedrog gedaan merk ik nu. Ik heb mezelf het onbereikbare voorgehouden, en mezelf voorgelogen dat ik op de goede weg was in het bereiken van wat ik als perfectie nastreefde. In het zoeken naar mijn Talisker ben ik steeds verder weggedreven van alles wat ik beschouwde als belangrijk, door mezelf een valse spiegel voor te houden en te geloven dat ik meer was dan ik eigenlijk was.
Als er een whisky is waarmee ik mezelf enkele maanden geleden had kunnen vergelijken dan was het niet langer de Glenfiddich, maar de vreselijke J&B geweest. De naam whisky niet waard, maar door pure commercialisatie en zelfverkrachting uitgegroeid tot iets dat zogenaamd de moeite is. Door een zeepbel van leugens en bedrog omwonden bracht elke omwenteling in mijn web van misleiding bracht me dichter bij een onafwendbare katharsis. Een explosie van gevoelens, waarheden en onwaarheden die vreselijke en diepgaande wonden en littekens bij mezelf en anderen heeft aangebracht. Het besef van wat ik gedaan heb is naar boven gekomen en heeft een ranzige nasmaak gegeven.
Het whiskyvat is nu leeg... ik heb het weggegooid en leef nu in de stille hoop dat ik ooit nog een nieuw vat vind... Vandaar dat mijn afsluitende plaat van de dag voor vandaag "Hope" van Anathema is...

22:54 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Aan alles is een begin

Goeiedag.
Laten we even kennismaken: ik ben 23 winters (om correct te zijn zijn het eigenlijk herfsten, maar geef toe dat het minder aantrekkelijk klinkt, niet?) oud en ben professioneel gesproken wat men zou noemen "uitkeringsgerechtigde werkloze". Ik prefereer zelf de term zelfstandig student avondschool, maar ik vermoed dat dit verder van de waarheid is dan wat de eerste term omvat.
De stimulans om aan dit boek vol mijmeringen te beginnen is in feite tweeledig. In eerste instantie is er de persoon die zich verbergt onder een prachtige alias en van wie ik gisteren voor de eerste maal een blog mocht lezen. Voordien had ik nog nooit zo'n blog onder ogen gehad en het zijne was me meer waard dan hij zichzelf kan voorstellen denk ik. Die persoon (vanaf nu noemen we hem P.) is sinds jaar en dag (5 jaar om correct te zijn) iemand die ik beschouw als een rode draad in mijn leven. Bij tijd en wijle was het eerder een klein garendraadje, terwijl op andere momenten er eerder sprake kon zijn van een ware elektriciteitskabel. Hij is m'n eeuwige partner in melancholie, en ik hoop bij deze dan ook een eerste sollicitatie te kunnen plaatsen voor een plaats aan zijn zijde in het land waarmee we beiden een innige liefdesrelatie hebben, namelijk Melancholië.
Aangezien ik sprak over een tweeledigheid dien ik meteen dus de tweede reden op te geven. Hierover kan veel geschreven worden, maar ik denk dat ik me daar voorlopig nog even van ga onthouden. Het is de bedoeling dat deze blog zowel voor mezelf als voor jullie, de lezers, een ontdekkingsreis wordt naar de persoon die schuilgaat achter de nick "Isaiah". Er kan sowieso sprake zijn van therapeutisch schrijven, aangezien mijn persoonlijke zielenknijper me ook aangeraden had een dagboek bij te houden. Dit is voor mij een aanzet geweest om m'n leven terug op aloude literaite wijze in beeld te proberen brengen, alsook om via dit schrijven mezelf te (her)ontdekken.
Er is veel aan mezelf dat ik ken, en waar ik een persoonlijke afkeer van heb. Er is echter ook heel veel aan mezelf dat ik niet ken, en waar ik enorm hard naar wil zoeken teneinde een verbetering te kunnen brengen in de verstandhouding die ik heb met mezelf, en meerbepaald met de persoon die m'n leven leidt. Indien je de korte samenvatting leest van m'n blog zal dit misschien al iets duidelijker worden, maar voorlopig volstaat het dat ik me in mysteriën hul. Trouwens, zelfs al wou ik duidelijker zijn, het zou me op dit moment toch nog niet lukken.
Tot slot zou ik deze blauwe maandag willen afsluiten met iets dat ik tot een persoonlijk signatuur wil maken, namelijk de plaat van de dag. En voor vandaag hebben we gekozen voor de live uitvoering van "The Mirror Men" van Deine Lakaien. Doe ermee wat u wil, het zal me eerlijk gezegd worst wezen.
Voor immer uw bescheidene,
 


00:37 Gepost door Isaiah | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |